...

...

مادر عماد بهاور: این بچه های زندانی هيچ گناهی ندارند، آنها مملکتشان را دوست دارند

جرس: با گذشت ده ماه از آخرین بازداشت عماد بهاور، زندانی سياسی و مسول شاخه جوانان نهضت آزادی که به ده سال حبس در دادگاه بدوی محکوم شده، مادر این فعال جنبش سبز به کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران با بیان اینکه "در آستانه حکم دادگاه تجديد نظر، هنوز دفاعيه به دست قاضی نرسيده"، از مسولان کشور خواست "کينه ها را کنار بگذارند" و حکم سنگین پسرش شکسته شود.

اتهام عماد بهاور، عضويت در حزب نهضت آزادی، تبانی برای تجمع بر ضد امنيت ملی ، تبليغ عليه نظام و توهين به رهبری اعلام شده است.

به گزارش کمپين بين اللملی حقوق بشر در ايران، طاهره طاهريان، مادر عماد بهاور در خصوص وضعيت پرونده و دفاعيات او می گوید: "متاسفانه به وکيل عماد وقت ملاقات داده نشد و وکيلش بدون اينکه موفق به ديدار او شود دفاعيه را تنظيم کرد.

در واقع در طول يکسالی که از بازداشت عماد می گذرد فقط يکبار وکيل او قبل از دادگاه بدوی توانست عماد را ملاقات کند. برای اين مرحله وقتی ما برای ملاقات عماد به زندان می رفتيم حرف های وکيل را به عماد می رسانديم و بعد حرف های عماد را به وکيلش منتقل می کرديم ، هر دو شان در تنهايی دفاعيه های خود را برای دادگاه تجديد نظر تنظيم کردند. اما متاسفانه هنوز دفاعيه عماد به دست قاضی پرونده نرسيده است."

طاهره طاهريان با اظهار اينکه متعجب است که چرا هنوز قاضی دفاعيه عماد را دريافت نکرده است، گفت: "من به دادگاه رفتم و پرس وجو کردم اما گفتند هنوز نامه نرسيده است ، اميدوارم که بدون خواندن آن دفاعيه رای صادر نشود چون عماد در دفاعيه خود بند به بند درباره اتهاماتش توضيح داده است. نمی دانم حالا بدون خواندن آن دفاعيه که عماد با زحمت آن را نوشته است حکم صادر می شود يا نه."

مادر عماد بهاور با اشاره به اينکه دوشنبه هفته گذشته و در روز ملاقات زندانيان بند ۳۵۰ زندان اوين پسرش را ديده است در خصوص وضعيت جسمی و روحی او به کمپين بين اللملی حقوق بشر در ايران گفت: "مثل هميشه حال جسمی و روحيش خوب بود. اما ظاهرا وضع داخلی زندان خوب نيست ولی خيلی به بيرون گزارش داده نمی شود. مشکل بزرگی که ما داريم قطع تلفن های بند ۴۵۰ زندان اوين است که تقريبا پنج شش ماه می شود که قطع است ، در طول هفته ممکن است که هزار اتفاق بيفتد اما ما نمی توانيم آن را با عماد در ميان بگذاريم و بايد منتظر روز ملاقات باشيم."

طاهره طاهريان با اظهار اينکه انتظار دارد حکم سنگين ۱۰ حبس برای پسرش شکسته شود در خصوص درخواستش از مسولان گفت: "از مسئولان می خواهم که کينه ها را کنار بگذارند، پرونده ای که من در دادگاه برای پسرم ديدم بسيار قطور بود که فکر می کنم هر قاضی فقط شکل پرونده را ببيند خود به خود حکم صادر کند. به نظرم فقط چيزهای بيهوده ای در پرونده ها وجود دارد که بی جهت آن ها را قطور کرده است، در صورتيکه اگر دفاعيه ها درست خوانده شوند متوجه می شوند که اين بچه های زندانی هيچ گناهی ندارند، آنها مملکتشان را دوست دارند. من انتظار دارم که حتما حکم به اين سنگينی برای عماد شکسته شود. اين حکم واقعا برای عماد سنگين است."

اين مادر با اعتراض به اينکه ۹ سال از محکوميت پسرش به دليل عضويت در حزب نهضت آزادی و شرکت در جلسات اين حزب بوده است به کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران گفت : "چهار سال حبس به دليل عضويت درحزب نهضت آزادی و ۵ سال حبس نيز به دليل شرکت در جلسات اين حزب به پسرم داده اند که اين واقعا حکم عجيبی است. هيچ وقت عضويت در اين حزب جر م نبوده است و اگر از زمانی به بعد جرم تلقی شده چرا اين جرم فقط به عماد تعلق می گيرد؟ چرا فقط عماد بايد مجازات شود؟ سالها حزب نهضت آزادی فعال بوده است، قبل از انتخابات هم اين حزب بوده پس چرا جلويش را نگرفتند، چرا اعلام نکردند که عضويت در اين حزب جرم است و نبايد کسی در آن حزب فعاليت داشته باشد. بعد از انتخابات اين ها همه جرم سنگين تلقی شد. حکم ۹ سال زندان به دليل عضويت در نهضت آزادی و شرکت در جلسات ساده اش بسيار عجبيب است."

طاهره طاهريان در خصوص تلاش های خود نيز گفت: "در يکسال گذشته من به جاهای مختلف مراجعه کردم خيلی از جاها به خصوص دادستانی اوايل ما را می پذيرفتند اما بعد ديگر متاسفانه نپذيرفتند. شايد چندين صفحه از پرونده عماد که من در دادگاه ديدم نامه های من به مسولان مختلف باشد. در طول اين يکسال ملاقات حضوری به من به عنوان مادر ندادند و به همسرش نيز يک يا دو بار ملاقات حضوری دادند درحاليکه طبق قانون حق هر زندانی ملاقات حضوری است."

او ادامه داد: "در طول يکسال تلاش کردم تا مسولان حرف هايم را بشنوند اما خيلی سخت به ما وقت ملاقات می دهند، مثلا دادگاه انقلاب خيلی سخت به ما اجازه ورود می دهد تا برويم قاضی پرونده را ببينيم. در طول اين يکسال تلاش کردم تا بگويم فقط از روی کينه و غرض ورزی بازجويان اين حکم سنگين به عماد داده شده و نه به دليل گناهی که او داشته است. اين کينه ورزی به اين دليل بوده که عماد طبق دفاعيه ای که برای دادگاه نيز نوشته است حاضر نشده تا طبق خواسته بازجويانش مصاحبه تلويزنی کند.از او خواسته اند که مصاحبه تلويزيونی کند و او هم گفته که در شخصيت من نيست که اين کار را بکنم و دروغ بگويم و چون ابن کار را نکرده بود به شدت با او برخورد کردند."

اين مادر در نهايت درباره انتظارش از سازمان های فعال حقوق بشری گفت: "انتظار دارم که اين سازمان ها بيشتر به فکر بچه های زندانی بی گناه باشند و بيشتر برايشان تلاش کنند و پشتيبانشان باشند.ما نگران هستيم ، بچه های ما خيلی جوان هستند و حالا دارند وقتشان را در زندان می گذرانند."

عماد بهاور، مسول شاخه جوانان نهضت آزادی در هفتم خرداد ۱۳۸۸ توسط دادگاه انقلاب بازداشت شد و پس از ۹۶ ساعت آزاد، اما پس از اعلام نتايج انتخابات دوباره دستگير شد و تحت فشار روانی برای اقرار تلويزيونی قرار گرفت. بهاور روز چهارشنبه هفتم مرداد ماه پس از تحمل ۴۶ روز زندان انفرادی از زندان آزاد شد. اما دوباره در ۱۶ اسفند در حالی که به دادگاه انقلاب برای آخرين دفاعيات احضار شده بود، دوباره بازداشت شد و ۷ آذر ماه امسال از سوی قاضی صلواتی، رييس شعبه پانزده دادگاه انقلاب به تحمل ده سال حبس تعزيری محکوم شد و در حال حاضر در بند ۳۵۰ زندان اوين منتظر رای دادگاه تجديد نظر است.

برای برادرم عماد بهاور

چند ماه پیش مطلبی خواندم پیرامون کمپین خانواده ی زندانیان سیاسی، ایده ی جالبی بود برای حمایت زندانیان و همراهی با خانواده ی این عزیزان که بدون شک در شرایط سختی به سر می برند و غم دوری از عزیزی آنان را رنجور کرده است. متاسفانه این فرصت پیش نیامد که در این کمپین عضو شوم و یا شاید بهتر است اعتراف کنم انگیزه ی چندانی در من بوجود نیامد که از این طریق حمایت خود را اعلام کنم چه بسا که راههای دیگری هم برای حمایت از این فرزندان راستین مام وطن بود.

اما امروز که خبر حبس ناعادلانه و طولانی مدت را برای عماد بهاور شنیدم بسیار اندوهگین شدم و در تمام طول روز فکر او ذهنم را مشغول کرده بود که آخر براساس کدامین قانون و عدل و انصافی می شود چنین حکمی را برای یک جوان صادر کرد. عماد بهاور را نمی شناسم و از نزدیک هم با او ملاقات نکرده ام اما می دانم و باور دارم که بیگناه است، ایمان دارم که جز صلاح وطن چیز دیگری نمی خواسته و همچون من، همچون تو به سیل خروشان جنبش سبز پیوسته است. چه بسا که فعالیت های او به عنوان عضو شواری مرکزی پویش موج سوم نقش موثری حتی در خلق این جنبش داشته است.

هر چند در این مدت یکسال و اندی که از انتخابات دهم می گذرد خبرهای متعددی پیرامون کشتار و شکنجه و حبس و بازداشت عزیزانمان شنیده ایم و مایه ی شرمساری است که بگویم تا حدودی به این خبرهای ناگوار عادت کرده ایم و بخشی از زندگیه روزمره یمان شده است. چه بسا که اگر روزی خبری از این دست نشنویم و نخوانیم، آن روز شب نخواهد شد. اما حکم ده سال زندان برای مسئول شاخه ی جوانان نهضت آزادی اندکی متفاوت است، ده سال خودش یک عمر است، وانگهی برای فردی که در ابتدای جوانی خویش است در حکم نابودی بهترین سال های عمر و تلف شدن آن در پشت میله های زندان تلقی می شود.

گمان می کنم پشت پرده ی این حکم کینه ی حاکمان کنونی از نهضت آزادی نهفته است، کینه ای که عمری به قدمت سی سال دارد. حال وظیفه ی ماست که افرادی همچون عماد بهاور را که مردانه ایستادند و فریاد زدند که راه طالقانی و بازرگان را ادامه خواهند داد، مورد توجه و حمایت خود قرار دهیم.

از این رو بود که دیگر نتوانستم از کنار این خبر به راحتی عبور کنم و تصمیم گرفتم حداقل در دنیای مجازی بیزاریم را از این ظلم و ستم فریاد بزنم و از کنار تباه شدن زندگی یک نفر به راحتی عبور نکنم. به همین خاطر در کمپین خانواده ی زندانیان سیاسی عضو شدم و عماد بهاور را به عنوان برادری که هرگز نداشته ام برگزیدم. برادری که می دانم بیگناه است و همسرش او را چشم در راه است.

...

فریده غیرت: حکم عماد بهاور،همان کیفرخواست است

وكيل عماد بهاور حكم صادره عليه موكل خود را سنگين دانست و گفت: بعد از گنجاندن نظريات بهاور، لايحه تجديد نظر را به دادگاه ارائه خواهم كرد.

فريده غيرت در گفت‌وگو باخبرنگار ايلنا از مطالعه حكم صادره از سوي شعبه 15 دادگاه انقلاب براي عماد بهاور در روز گذشته خبرداد و گفت: روز گذشته موفق شدم بعد از چندين بار مراجعه به دادگاه انقلاب پرونده موكلم را مشاهده و متن حكم را يادداشت كنم. اين در حالي است كه در تاريخ هفتم آذرماه بهاور را از زندان به دادگاه منتقل كرده و حكم را حضورا به وي ابلاغ كرده‌اند .

وكيل بهاور با بيان اينكه طي روزهاي آتي درخواست ملاقات با بهاور را به دادگاه ارائه مي‌دهد تا براي تنظيم لايحه تجديدنظر با موكل خود تبادل نظر كند، اتهامات بهاور را سنگين دانست و‌اظهاركرد : در جلسه دادگاه هم به صورت شفاها و‌هم به صورت لايحه در رد اين اتهامات مطالبي را بيان كرديم كه گويا به آنها هيچ توجهي نشده و همان كيفرخواست شديد درباره موكلم به صورت يك حكم سنگين تنظيم شده است.

وي اتهامات بهاور را اجتماع وتباني به قصد برهم زدن امنيت ملي،تبليغ عليه نظام و عضويت در نهضت آزادي عنوان كرد و افزود : در هر سه اتهام از سوي دادگاه حداكثر مجازات پيش‌بيني شده در قانون يعني جمعا 10 سال محكوميت براي موكلم در نظر گرفته شده و علاوه بر آن به عنوان مجازات تتميمي، وي به 10 سال ممنوعيت از هرگونه فعاليت حزبي و رسانه‌هاي و حتي فعاليت در فضاي مجازي محكوم شده است.

غيرت ابراز اميدواري كرد كه طي روزهاي آينده با گنجاندن نظريات موكل خود، لايحه تجديد نظر را به مراجع قضايي ارائه كرده و حكم صادره در دادگاه تجديدنظر شكسته شود.

تقديم به دوست در بندم: عماد - علی

عمادم را نمي خواهند پاسخ گفت
عمادم کنج زندان است
عمادم همدم عشاق اين محنت سراي سخت ويران است
عمادم را نمي دانند پاسخ گفت
...سولش سخت سوزان است
ولي روزي سوالش پتک خواهد شد
دهانتان را زياوه سخت خواهد کوفت
عمادم را که خواهد خواست پاسخ گفت
که را ياري تواند بود؟

تا بازگردی 40 سال دارم و به انتظار تو

مریم شفیعی،‌همسر عماد بهاور پس از انتشار خبر محکومیت عماد بهاور به ده سال زندان نوشت: تا بازگردی 40 سال دارم و به انتظار تو

شعر کیوان مهرگان برای عماد بهاور

ارتفاع پرواز تو/آخرین نقطه دید عقاب است/ پلنگ بیشه های ایران/ نامت را عصا می کنم وایستاده می میرم/
برای نازنینم عماد بهاور

عماد بهاور شهادت می دهد - حمزه غالبی

عماد بهاور را از انجمن دانشجویان پیرو خط امام دانشگاه یزد می شناسم. عماد دبیر و عضو شواری مرکزی آن بود. در طول زمان هر چه بیشتر با او آشنا شدم دیانت، اخلاص، پاکی اخلاقی و صفای مرامش بیشتر به چشم آمد. اما دقیقا همین درستی اش برای من یک مساله بود. شاید برایتان عجیب باشد؛ چطور خوبی یک آدم مساله می شود؟

من در محیطی خانوادگی و اجتماعی بزرگ شدم که بلاخره یک چیزهایی هرچند در بسیاری از موارد نا آگاهانه در ذهنم وجود داشت. یکی اش همین خودی و غیرخودی هایی که سالها در گوشمان خوانده بودند. عماد عضو گروهی بود که من در آن پس زمینه با پیش قضاوت هایی با آن مواجه می شدم که برایم گیج کننده بود. اما اخلاق نیک این پسر قصه ی یک روز دو روز نبود. وقتی نگاه مومنانه عماد را در کنار موضع عده ای می گذاشتم که به نام دین از هیچ منکری ابا نداشتند مثل یک پتک بود که توی ذهنیت هایم می خورد. وقتی پایبندیش به اخلاق را در کنار رفتار آنهایی قرار می دادم که در نام اصول را یدک می کشند و در عمل از هیچ رذالتی ابایی ندارند، انگار همه آن بافته های ذهنی روی سرم هوار می شد. طمئنینه و صبرش بود که زشتی رفتار پرخاشجویانه دیگران را بیشتر از قبل برایم عیان می کرد. حتی یادم نمی رود سالی که در جام رمضان جوانان اصلاح طلب عماد و دوستانش کاپ اخلاق را بردند چطور مدتها ذهنم درگیر بود.

خوبی های عماد آنقدر انرژی داشت که این زنگار رسوب کرده در ناخودآگاه ذهن من بزداید. من خدا را بخاطر نعمت آشنایی با عماد شکر گزارم. امروز دوباره با شنیدن خبر ده سال حبس برای عماد ذهنم درگیر شد اما اینبار دچار عذاب وجدان شدم برای مدتی که اسیر باورها و خط کشی های بودم که وجود عماد گواهی بر غلط بودنش بود.

پی نوشت: الان می خواستم بنویسم غیر خودی هر آنکسی است که به شجره خبیثه استبداد کمک می کند. خودی همه مردم ایران که اسیر این درد مزمن هستند. می خواستم داد بزنم غیر خودی آنان هستند که فرزندان ملت را اسیر و شهید می کنند و خودی مردمی که با دستان خالی، بزرگمنشانه با سکوتشان اعتراض می کنند. می خواستم داد بزنم که غیر خودی آنها هستند که -با بی تدبیری هایشان- دارایی های مشاع مردم ایران را به باد می دهند و خودی همه مردم ایران که دستگاه فریب هر روز در گوششان دروغ می خواند. اما نامه عماد به مریم -نامه ای که بارها خوانده ام- جلو چشمم آمد: « پاسخ درونی تو به کسی که با تو خوش رفتاری و کسی که با تو بدرفتاری می کند، باید یکی باشد: دوستش داشته باش! «دشمنت را دوست بدار!» آن کس که تو را به حبس می کشد، دوست بدار! آن کس که تو را شکنجه می کند، دوست بدار! آن کس که تو را از کار بی کار و تو را از ادامه تحصیل منع کرده است، دوست بدار! ظالم را و عادل را، دیکتاتور را و آزادی خواه را، مذهبی را و ملحد را، صادق را و کاذب را، همه را دوست بدار! و این گونه اعترافی جز «ابراز عشق» در محضر بازجویان و قضات عزیز در چنته نخواهم داشت. «من از آن روز که در بند توام، آزادم …» پس: عشق برای زندانی، عشق برای زندانبان… عشق برای آن کس که شکنجه می شود، عشق برای آن کس که شکنجه می کند… عشق برای متهم، عشق برای قاضی… عشق برای آن کس که تو را به اسارت می برد… عشق برای همگان … مریم جان! چه با من، چه بدون من، همه چیز زیبا خواهد بود… عشق برای تو…»

پی نوشت ۲: « … و سرانجام، مستبدین در جهت کسب پیروزی با حاکمیت ترس، از همان روشی استفاده می کنند که فرعون و همه فرعونیان بهره بردند. طایفه طایفه کردن مردم با خودی و غیرخودی کردن ملت و قرار دادن مردم در مقابل هم…» پیام میرحسین موسوی به مناسبت ماه دانشجو

پی نوشت ۳: مریم -همسر عماد- در صفحه فیس بوکش نوشته است «تا بازگردی ۴۰ سال دارم و به انتظار تو»

پی نوشت ۴: زندگی من، اینجا و اکنون فایل صوتی نامه عماد بهاور به مریم، همسرش

کنشهای کوچک و مثال زدنی از ایستادگی مدنی - عمار ملکی

نوشته: استیو کراشاو و جان جکسون1

ترجمه: عمار ملکی

تقدیم به عماد بهاور و ابراهیم یزدی

رسوا کردن دزدان رای مردم: از جعبه های خالی تا عکس تقلبی

"رای دادن معیار دموکراسی نیست، بلکه معیار دموکراسی چگونه شمردن رای هاست" ...تام استاپارد

اسلوبودان میلوسوویچ، رهبر جنگ افروز صربستان در دهه 90، استاد دستکاری در انتخابات یوگسلاوی سابق بود. اما هنگامیکه دیگر بازی به آخر رسیده بود، حتی او هم قدرت کنترل اوضاع را از دست داد. میلوسوویچ و دست نشاندگانش از اینکه چگونه از شر اقدامات زیرکانه جنبش دانشجویی "اوتپور (مقاومت)" خلاص شوند، درمانده شده بودند چرا که آن جنبش، در برانگیختن مقاومت در برابر میلوسوویچ بمراتب موثرتر از دیگر مخالفانی عمل می کرد که تا پیش از آن وجود داشتند. وقتی که اعضای جنبش اوتپور مضروب یا دستگیر می شدند، ماموران را دست می انداختند. همانگونه که بعدتر یکی از رهبران اوتپور خاطر نشان کرد، رژیم خود را در مخمصه ای گرفتار می دید. «سرجا پوپوویچ» در مصاحبه ای که برای فیلم مستند "پایین کشیدن یک دیکتاتور" تهیه می شد گفت که من به ماموران میگفتم: "من اهل شوخی و مسخره بازی هستم و بعد شما من را می زنید و دستگیر می کنید؟ خب یقینا در این بازی شما همیشه بازنده خواهید بود."

پیش از انتخابات سپتامبر 2000 مقامات از محبوبیت و احتمال پیروزی جنبش اوتپور به خشم آمدند. پلیس به دفتر گروه در بلگراد حمله کرد و کامپیوترها و تمامی تدارکات تبلیغات انتخاباتی را مصادره کرد. فعالان اوتپور نیز برای انتقام گیری دست به اقدام جالبی زدند. آنها در پشت خطوط تلفن که میدانستند شنود می شود، درباره این موضوع صحبت می کردند که دوباره یک محموله بزرگی از پوسترهای تبلیغاتی و دیگر تدارکات انتخاباتی در یک روز و زمان مشخص به دستشان خواهد رسید. آنها خبرنگاران و عکاسان را بعنوان شاهد تحویل گرفتن محموله جدید دعوت کردند. در روز و زمان اعلام شده تعدادی افراد داوطلب جعبه های بظاهر سنگین را که قرار بود حاوی پوسترها و تراکتهای تبلیغاتی باشد از کامیون خالی کردند و آنها را به سمت دفتر اوتپور بردند. پلیس که در انتظار این محموله بود به شکلی پیروزمندانه به سمت جعبه ها هجوم آورد تا آنها را توقیف کند. وقتی که ماموران جعبه ها را بدست گرفتند متوجه شدند که کارتن ها اصلا سنگین نیستند بلکه برعکس بسیار هم سبک هستند. جعبه ها در اصل همگی خالی و پوچ بودند به همان میزان که اقدام پلیس پوچ بود!! به هر حال دستور، دستور بود و پلیس باید کارتن ها را طبق فرمان مصادره می کرد. در برابر نگاه تمسخرآمیز خبرنگاران و دیگر تماشاگران، پلیس تعداد زیادی جعبه خالی را توقیف و ضبط کرد!!!

* * *

این روزها می توان با استفاده از نرم افزارهای ویرایش عکس، کارهای اعجاب انگیزی کرد. می توان در چند ثانیه جمعیت حاضر در یک عکس را بطور دیجیتال چند برابر کرد. اما دستکاری عکس بمنظور زیاد نشان دادن طرفداران یک کاندید انتخابات و فریب دادن مردم وقتی که برملا شود، می تواند منجر به رسوایی بزرگی گردد. این اتفاق در انتخابات سال 2000 صربستان روی داد و یک تصویر دستکاری شده، در همه جا با زیرنویس بزرگ "دروغ بس" منتشر شد.

در بیشتر مناطق کشور همانطور که گفته شد، جنبش اوتپور پیشتاز بود و هر چه به زمان انتخابات 24 سپتامبرنزدیکتر می شد، حکومت بیشتر نگران می گردید، چرا که تعداد طرفداران اسلوبودان میلوسوویچ در سخنرانیهای انتخاباتی بطور روزافزونی رو به کاهش بود. لذا برای زیاد نشان دادن جمعیت طرفداران، با پرداختن پول اضافی افرادی از جاهای دیگر با اتوبوس آورده شدند اما باز هم جمعیت چشمگیر نبود. از اینرو مقامات حکومت برای رفع این مشکل راهی یافتند که به گمانشان ایده زیرکانه ای بود: با یک کلیک می توان جمعیت را چند برابر کرد به هر میزانی که نیاز باشد. طبق دستور مقامات، عکسهای دستکاری شده در تمامی رسانه های طرفدار میلوسوویچ پخش گردید که جمعیتی وسیع و وفادار به وی را نشان می داد!! در عکس صفحه اول روزنامه مشهور طرفدار دولت، تعداد جمعیت بقدری زیاد نشان داده شده بود که ادعای حضور جمعیت صد هزار نفری طرفداران میلوسوویچ قابل باور باشد.

اما این حیله نتیجه معکوسی ببار آورد چرا که مشخص شد در میان حاضران در عکس، تعداد زیادی چهره – از جمله مردی با موی سفید، زن جوانی با موی بلند تیره و مردی با موی جو گندمی که در جلوی جمعیت به دوربین زل زده بود – دو بار تکرار شده است. منتقدان میلوسوویچ عکس را به شکل یک کارت پستال تکثیر کردند و بر روی آن ذکر کردند که تعداد جمعیت واقعی در تجمع انتخاباتی، تنها 15 هزار نفر بوده است. همچنین برای تاکید بر ساختگی بودن عکس، دور چهره های تکراری خط کشیدند. وفاداران و مواجب بگیران رژیم، خود را به حماقت زده و می گفتند که لابد یک اشتباه فنی باعث این اشکال در عکس شده است!! آن انتخابات با تقلب برگزار شد اما تنها بعد از گذشت دوازده روز و بدنبال اعتراضات مردمی، میلوسوویچ مجبور به کناره گیری از قدرت گردید.

(1) Steve Crawshaw & John Jackson (2010). Small acts of Resistance, how courage, tenacity and ingenuity can change the world?, Sterling Publishing, London.

یانیه شاخه جوانان جبهه مشارکت در محکومیت بازداشت جوانان اصلاح طلب

جرس: شاخه جوانان جبهه مشارکت ایران اسلامی در واکنش به بازداشت چند تن از جوانان سبز و اصلاح طلب در روزهای اخیر، بیانیه‌ای صادر کرد. در این بیانیه آمده است: بازداشت پی در پی جوانان بی گناه و مظلوم نشان از اوج استیصال و درماندگی حاکمیت از وضعیت موجود دارد. این رفتارها نه تنها ما را از صبر و استقامت در راهی که با اندیشه برگزیدیم باز نمی دارد بلکه پرده از چهره حقیقی آنان برای قشرها و گروه های بیشتری از جامعه می درد و ظلم عریان آنان را بیشتر و بیشتر نمایان می کند.

در ادامه این بیانیه آمده است:" خواهان آزادی هر چه سریعتر اعضای دربند جبهه و دیگر زندانیان سیاسی هستیم و با غرور می گوییم که اگر حسین و یارانش با نثار خون خود ستمگران را رسوا کرد، اینک این جوانان پاک و با نجابت با نثار آزادی خود نوید رسوایی نزدیک شما را طنین افکن می کنند و دیری نمانده تا آن روز، چرا که این وعده و سنت الهی است."

شاخه جوانان جبهه مشارکت ایران اسلامی همچنین با ذکر نام زندانیانی همچون ریحانه طباطبایی، فاطمه عرب سرخی، علیرضا طاهری، محمد شفیعی، هادی حیدری ، کیوان مهرگان، نارنین خسروانی ، ساجده کیانوش راد ، سعید نورمحمدی، عماد بهاور، مهدی محمودیان، صابر عباسیان و علی تارخ، خواستار آزادی اینها و دیگر زندانیان سیاسی از جمله اعضای حزب مشارکت شده است.

متن این بیانیه را به نقل از سایت نوروز، در زیر بخوانید:

بسم الله الرحمن الرحیم

با گذشت بیش از یک سال و نیم از کودتای انتخاباتی ۲۲ خرداد ۸۸ همچنان بازداشت جوانان اصلاح طلب ادامه دارد، جوانانی که با وجود همه سختی ها و تحدیدها و رفتارهای نادرست صبوری و خویشتن داری را پیشه خود کرده و هرگز از گستره بی مرز خطوط قرمز مجموعه حاکمیت و نیز گروه های خودسر عبور نکردند، جوانانی که با وجود همه برخوردهای ناشایست و همه بی قانونی های صاحبان قدرت و تخریب هر روزه سرمایه های ملی و انسانی این خاک عزیز، ناامید نشده و راه رسیدن به فضایی امن و دموکراتیک و رسیدن به آزادی و عدالت را جز از مسیر قانون ندانسته و همواره قانون ورزی را پیشه خود کرده اند. جوانانی که هرگز در برابر رفتارهای خشونت آمیز صاحبان قدرت به خشونت روی نیاورده و همواره تنها راه رسیدن به دموکراسی و قانونمندی و مدنیت را از طرق مسالمت آمیز ممکن دانسته اند و به قول موسوی عزیز همواره تلاش کرده اند که به جنازه قانون هم احترام بگذارند.

با این وجود همچنان شاهدیم که بازداشت جوانان اصلاح طلب از سوی کودتاگران ادامه دارد و هر روز ترس و وحشت خویش را بیشتر به رخ می کشند، غافل از آنکه این بازداشت ها تنها صدای آزادی خواهی و آزادگی ما را رساتر می کند و صدای مظلومیت ما با ظلم آشکار آنان بیشتر طنین انداز می شود.

بازداشت پی در پی جوانان بی گناه و مظلوم نشان از اوج استیصال و درماندگی حاکمیت از وضعیت موجود دارد. این رفتارها نه تنها ما را از صبر و استقامت در راهی که با اندیشه برگزیدیم باز نمی دارد بلکه پرده از چهره حقیقی آنان برای قشرها و گروه های بیشتری از جامعه می درد و ظلم عریان آنان را بیشتر و بیشتر نمایان می کند. همان گونه که پیش از این نیز در روز عاشورا اوج ترس و وحشت خود را با پر کردن خیابان ها با نیروهای امنیتی به نمایش گذاشتند و روز عاشورا که نماد زنده نگاه داشتن درس آزادگی و شرف و انسانیت امام حسین به همه نسل های همه عصرهای تاریخ است را به نمایشی بزرگ از بندگی و اسارت و حریص قدرت بودن تبدیل کردند، و نیک می دانیم و می دانند که این جز به نمایش گذاشتن اوج ترسشان از مردم بی سلاح و صلح طلب ایران نیست.

آری امروز باید بر حسین گریست، گریست اما نه بر مظلومیتش در کربلا، باید گریست بر مظلومیتش که ابزار ظلم بر مردمی آزاده شده است، باید گریست بر او که زورمداران قدرت طلب پرچم او را به دست گرفته و بی شرمانه بر مردم می تازند و می زنند و می کشند و به اسارت می برند. غافل از اینکه این سنت الهی است که هرچه بیشتر تقلا کنند بیشتر در منجلابی که با کودتا برای خود ساخته اند فرو می روند.

شاخه جوانان جبهه مشارکت ایران اسلامی بر خود می بالد که اندیشه ناب جوانان اصلاح طلب که تنها پرتوی پررنگ تر از اندیشه جنبش بزرگ سبز ایران است چنین لرزه بر اندام حاکمیت می اندازد. ما جوانان جبهه مشارکت ضمن محکوم کردن موج جدید بازداشت جوانان و دانشجویان و روزنامه نگاران، بخصوص ریحانه طباطبایی، فاطمه عرب سرخی، علیرضا طاهری، محمد شفیعی، هادی حیدری ، کیوان مهرگان، نارنین خسروانی ، ساجده کیانوش راد ، سعید نورمحمدی، عماد بهاور، مهدی محمودیان، صابر عباسیان و علی تارخ خواهان آزادی هر چه سریعتر اعضای دربند جبهه و دیگر زندانیان سیاسی هستیم و با غرور می گوییم که اگر حسین و یارانش با نثار خون خود ستمگران را رسوا کرد، اینک این جوانان پاک و با نجابت با نثار آزادی خود نوید رسوایی نزدیک شما را طنین افکن می کنند و دیری نمانده تا آن روز، چرا که این وعده و سنت الهی است.

شاخه جوانان جبهه مشارکت ایران اسلامی
۲۸/۹/۸۹٫

عماد بهاور در نامه به دادستان تهران: شرط آزادیم مصاحبه علیه موسوی، جنبش سبز و نهضت آزادی گذاشتند

جرس: رییس شاخه جوانان نهضت آزادی ایران در نامه ای از زندان اوین به دادستان دادگاه های عمومی و انقلاب تهران، ضمن تاکید بر اجرای بی تنازل قانون اساسی حذف اصلاح طلبان از صحنه ی سیاسی را مسئله نظام دانست.

به گزارش میزان خبر، عماد بهاور که اخیرا به ده سال حبس تعزیری و ده سال محرومیت از فعالیت در احزاب، رسانه ها و فضای مجازی محکوم شده است در نامه خود به جعفری دولت آبادی با تشریح روند پرونده خود، این روند را داستان تکراری تمامی پرونده های نیروهای اصلاح طلب دانست و نوشت: اگرچه اصلاح طلبان اکنون در زندانند و خانواده هایشان در رنج و سختی، اما "حذف اصلاح طلبی" بیش از آنکه مسئله ایشان باشد، مسئله نظام خواهد بود.

گفتنی است دادگاه انقلاب بعد از انتخابات سال گذشته در دادگاه های نمایشی و به درخواست نیروهای امنیتی، احکام سنگینی را برای فعالان سیاسی و روزنامه نگاران اصلاح طلب در یک سال گذشته صادر کرده اند که از آن جمله می توان به احکامی نظیر ده سال حبس و ده سال محرومیت از فعالیت در احزاب،رسانه ها و فضای مجاری برای عماد بهاور، هفت سال حبس و 74 ضربه شلاق برای مهندس امیر خرم، شش سال حبس و 74 ضربه شلاق برای دکتر سارا توسلی، سه سال حبس قطعی برای مهندس فرید طاهری و سه سال حبس قطعی برای امیر حسین کاظمی که همگی آنان از اعضا و وابستگان نهضت آزادی ایران هستند، اشاره کرد.

متن نامه ی عماد بهاور به شرح زیر است:

به نام خدا

جناب آقای جعفری دولت آبادی

دادستان محترم استان تهران

با سلام، همانطور که احتمالا مستحضرید، پس از حدود 11 ماه بازداشت موقت و پس از گذراندن هفت ماه از آخرین بازجویی، شعبه 15 دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی، حکمی سنگین و بی سابقه را به اینجانب ابلاغ کرد که شمال ده سال حبس تعزیری و ده سال محرومیت از فعالیت در احزاب، رسانه ها و فضای مجازی پس از اتمام حبس می باشد. احتمالا هم می دانید این سنگین ترین حکم قضایی است که پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 88 به یک فعال انتخاباتی و اصلاح طلب با اتهامات مشابه داده شده است. من در فرصت معین به این حکم ناعادلانه اعتراض قانونی خواهم کرد. اما در این نامه می خواهم اعتراض خود را نسبت به برخورد با فعالان سیاسی و تحت فشار قرار دادن آنها با صدور احکام قضایی در فضای سنگین به جنابعالی ابراز دارم.

در طول مدت بازداشت، بازحویان بارها از من خواستند که دو مصاحبه تلویزیونی انجام دهم: یکی علیه مهندس موسوی و جنبش سبز و دیگری علیه نهضت آزادی ایران. شرط آزادی من دو مصاحبه بود که نپذیرفتم و 11 ماه در بازداشت موقت ماندم و در نهایت به ده سال حبس محکوم شدم. همچنین 57 روز را بدون ملاقات و تماس با خانواده در سلول انفرادی گذراندم و از دانشگاه نیز اخراج شدم. من بیش از 25 جلسه بازجویی داشتم و در بازجویی ها به ندرت به موارد اتهامی پرداختند. اکثرا بازجویی ها تجسس درباره ی افراد نهضت آزادی ایران بود. همچنین بر من فشار بسیار آوردند تا اعتراف کنم در تظاهرات روز عاشورا حضور داشته ام. من البته به دلیل ملاحظات و سوابق بازداشت قبلی در آن تظاهرات حضور نداشته ام، لذا تسلیم فشارها نشده و اعترافات کذب نکردم. نتیجه آن شد که پس از صدور بازداشت موقت، مقالات و یادداشت های پنج سال گذشته ام را جمع آوری کرده و اتهام های جدیدی با عنوان تبلیغ علیه نظام مجدادا تفهیم نمودند. اینها تنها گوشه ای از حوادثی بود که بر من گذشت که ان شاء الله تمام موارد را در دفاعیه ای مبسوط به دادگاه تجدید نظر ارائه خواهم داد.

جناب آقای دادستان!

متاسفانه تفهیم انواع اتهامات بی اساس و پرونده سازی با استناد به سناریوها و فرضیه های موهوم و جعلی وسیله ای برای محدود ساختن فعالین سیاسی و حذف آنها از عرصه سیاسی شده است. من اکنون با محکومیت ده سال حبس، نماد و نماینده نسلی از فعالین جوان اصلاح طلب هستم که همیشه و همه جا بر عمل در چهارچوب قانون اساسی تاکید داشتیم. ما در تمام دوره های قبلی انتخابات شرکت کردیم و هیچگاه قهر با انتخابات و عدم حضور در عرصه رسمی سیاست نبودیم. ما تغییرات و اصلاحات سیاسی و دموکراتیک را در چهارچوب نظام می خواستیم؛ آیا می دانید چه بر سر ما آمد؟ بسیاری از ما با محکومیتها سنگین یا در زندان هستند یا با قرار وثایق هنگفت خانه نشین شده اند، بسیاری نیز وادار به مهاجرات به سایر کشورها گردیدند. اما اینکه ما امروز در زندان هستیم مشکل ماست یا مشکل نظام؟ حذف منتقدین اصلاح طلب مسئله نظام است یا اصلاح طلبان؟ اینکه ملتزمان به قانون اساسی و معتقدان به عمل در چارچوب نظام، همچون نیروهای تروریست و مبارزان مسلح محاکمه می شوند، مسئله و مشکل چه کسی است؟

جناب آقای دولت آبادی!

اتهامات بنده سه مورد بود: در مورد اول کلیه فعالیتهای علنی و شفاف سیاسی من را که در قالب های معمول و عادی سیاسی و در ستادهای قانونی انتخابات بود، با عبارت عجیب و غیر حقوقی توطئه، نفوذ، انحراف و ... و با عنوان اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور به من تفهیم نمودند. در هیچ کدام از موارد مصداق واقعی غیر قانونی بودن فعالیت مربوطه بیان نشده است. در واقع تنها بر اساس فرضیه های موهوم و غیر مستند، در این مورد به پنج سال حبس محکوم شده ام.

در مورد دوم به دلیل عضویت در نهضت آزادی ایران به چهار سال حبس محکوم شده ام. نهضت آزادی حزبی آزادی خواه است که پنجاه سال در عرصه ی سیاسی کشور به صورت علنی فعالیت اصلاح طلبانه داشته است. اعضای این حزب علیه رژیم سابق مبارزه کردند، به زندان افتادند و هزینه های فراوانی را متحمل شدند. آنها در فرآیند شکل گیری انقلاب وبرنامه ریزی برای پیروزی انقلاب نقش کلیدی و اصلی داشتند. ایشان اولین دولت جمهوری اسلامی را با تایید و اعتماد قاطع رهبر انقلاب تشکیل دادند که متن حکم نخست وزیری مهندس بازرگان موید این امر است. همچنین در سخت ترین دوران نقش موثر در انتقال حکومت به نظام جدید ایفا نمودند. نهضت آزادی ایران از تمام سالهای پس از انقلاب، هرچند از منتقدین جدی مدیریت کشور بود، اما همواره بر وفاداری به قانون اساسی و التزام برآن تاکید داشته است. در تمام این سالها هیچکس در تدین و اخلاق مداری آنان تردید نکرد. هنگام وفات رهبران نهضت (مرحومان مهندس بازرگان و دکتر سحابی) در سالهای 73 و 81، مقام رهبری در پیامهایی از سوابق آنها تجلیل نموند. کمیسیون ماده ده احزاب در اظهار نظر رسمی و صریح نهضت آزادی را غیر قانونی ندانست. وزیر اسبق اطلاعات نیز صراحتا اتهام براندازی را در ارتباط با نهضت آزادی رد کرد.

حال سوال من از جنابعالی به عنوان مجری قانون و برپاکننده عدل این است: نهضت آزادی در چه تاریخی منحل شد؟ در کدام دادگاه؟ در کدام شعبه؟ با چه شماره حکمی؟ اتهامات حزب چه بود؟ در چه تاریخی آن اتهامات تفهیم شد؟ حکم دادگاه در چه تاریخی به مسئولین نهضت ابلاغ شد؟ دادگاههای بدوی و تحدید نظر در چه تاریخی تشکیل شدند؟ آیا متهمین فرصت دفاع در دادگاه داشتند؟ آیا امکان تجدید نظر هم وجود داشت؟ آیا وکلای نهضت آزادی فرصت ارائه لایجه دفاعیه در دادگاههای بدوی و تجدید نظر داشتند؟ آیا دادگاه علنی بود؟ آیا دادگاه با حضور هیئت منصفه برگزار شد؟ هیات منصفه چه کسانی بودند؟ چه کسانی اعضای هیئت منصفه را انتخاب کردند؟

جناب آقای دادستان!

شما خوب می دانید که هیچ گاه دادگاهی برای محاکمه حزب نهضت آزادی ایران تشکیل نشده و هیچگاه نهضت آزادی منحل نشده و غیر قانونی نبوده است. آیا شما اساسنامه و مرام نهضت را خوانده اید؟ آیا واقعا مواد 498 و 499 قانون مجازات اسلامی در مورد نهضت آزادی و اعضای آن صدق می کند؟ و سئوال اخر: نهضت آزادی در داخل کشور چندصد عضو علنی و رسمی دارد که برای نیروهای امنیتی کاملا شناخته شده هستند؛ چرا پس از گذشت 32 سال از انقلاب تنها بنده به اتهام عضویت در نهضت آزادی محکوم شده ام؟ آیا این نشان دهنده برخورد شخصی با اینجانب نمی باشد؟

در مورد اتهام سوم که تبلیغ علیه نظام است، در بین مقالات و یادداشتهای متعدد من که تماما جنبه تحلیلی و نقد کارشناسی داشته است، چند جمله را از میان متون بیرون کشیده و بدون در نظر گرفتن مقدمه و موخره آن در پرونده بزرگنمایی کرده اند. طبیعتا قضات فرصت خواندن کامل تمام مقالات را نداشته و تنها به مطالعه همان جملات بسنده کرده اند. من چندین مقاله در انتقاد از رادیکالیسم و ساختارشکنی داشته ام؛ همچنین چندین یادداشت در دفاع از مشی اصلاح طلبی و ضرورت عمل در چهارجوب قانون اساسی نوشته ام. چرا به هیچ کدام از این موارد در پرونده اشاره نشده است؟ چرا انتقاد از یک جناح تندرو را به تبلیغ علیه کلیت نظام تعمیم داده اند؟ چرا پس از گذشت صد روز بازداشت موقت، اتهام جدید تبلیغ علیه نظام به من تفهیم شد؟ چرا پس از گذشت چهار یا پنج سال از نوشتن مقالات، اکنون و پس از انتخابات ریاست جمهوری، محتوای آنها تبلیغ علیه نظام تشخیص داده شد؟ و چرا در طی بازجویی های متعدد هیچ سوالی در ارتباط با مقالات و صخت محتوای آنها مطرح نشد؟

جناب آقای جعفری دولت آبادی!

شرح مختصری که در فوق آمد تنها شکواییه ای در مورد پرونده من نیست، بلکه داستان تکراری پرونده بسیاری از دوستان اصلاح طلب من است. من تقریبا 300 جوان اصلاح را می شناختم که با انگیزه و نیروی امید و برای ساختن ایرانی آزاد در عرصه سیاست به صورت مسالمت آمیز و قانونی فعالیت می کردند و ناگهان پس از انتخابات به انحای مختلف به زندان افتادند، تهدید شدند و یا وادار به مهاجرت گردیدند. مطمئن هستم علی رغم فشارهای غیرقانونی و ظلم هایی که بر ایشان رفت، آنها در آینده از مهمترین و تاثیر گذارترین نیروهای فکری و سیاسی خواهند بود. نسلی که انتخابات 88 را خلق کرد، سرنوشت آینده ایران را نیز رقم خواهد زد.

آقای دادستان!

من و بسیاری از دوستانم در زندان همچنان بر اجرای بی تنازل قانون اساسی تاکید داریم و اصلاحات سیاسی را تنها راه تداوم و تثبیت نظام می دانیم. اگرچه اصلاح طلبان اکنون در زندانند و خانواده هایشان در رنج و سختی، اما «حذف اصلاح طلبی» بیش از آنکه مسئله ایشان باشد، مسئله نظام خواهد بود. اکنون زمان تصمیم گیری است. امیدوارم جنابعالی و مسئولین دلسوز نظام با تصمیم گیری صحیح و به دور از تندروی هایی که خواست یک جناح سیاسی خاص است، با تاکید بر آزادی های مصرح در قانون اسیاسی، زمینه بازگشت آرامش به کشور و تحقق عدالت واقعی را فراهم نمایید.

عماد بهاور

12/9/89

زندان اوین-بند 350

من از آنروز که در بند توام آزادم

تامه عماد بهاور به همسرش:

همسر عزيزم، مريم مقدس من، سلام،

مدتي است كه «ظاهرا» در پيش تو نيستم. دلتنگي هاي تو و مادرم را مي بينم. اين نامه را نوشتم تا بگويم دلتنگي هاي ما بي معناست. فاصله اي وجود ندارد و ما بدون شك با هم هستيم... اين را نوشتم تا بگويم اين ديوارهاي بتني، اين اتفاقات، اين سختي ها، همه، «توهم» است و درعوض، آن چه در خيال من و تو است،واقعي... مي خواهم بگويم درگير واسير اين «توهم» نشو و نگذار به خاطر آن از مسيري كه طي مي كني، باز بماني... اين تنها خواسته من است... غم، دلتنگي، ناراحتي، خشم، نفرت، حسرت، طمع، يأس و نااميدي، همه به خاطر آن است كه ما گاهي اين توهم را باور مي كنيم و درگير آن مي شويم... آن را باور نكن؛ از آن بگذر و هميشه در شادي، عشق و صلح زندگي كن... هيچ تناقضي وجود نخواهد داشت... بايد بگويم (وخودت هم مي داني) وضعيتي كه من و تو در آن قرار داريم، حاصل يك «انتخاب» بوده است نه يك «تحميل» يا يك «اتفاق». انتخابي كه سال ها پيش در پي يك «تصميم» صورت گرفته است. نه از آن جنستصميماتي كه ديگران فكر مي كنند؛ تصميم به «بودن» و «زندگي كردن»... پس براي تو شرح خواهم داد كه حاصل اين تصميم و انتخاب تا به اين جا چه بوده است؛ كاري به اكتسابات شخصي و دستاوردهاي اجتماعي ندارم. حساب سود و زيان هم نمي كنم. وضعيت خودم را در اين لحظه مي گويم: «در سكوت و تنهايي درسلولي كوچك و تاريك، زندگي با نگهباناني كه برخي با توهين و تحقير و بداخلاقي رفتار مي كنند و ملاقات دائم با بازجوياني كه زنداني را تحت شديدترين فشارهاي رواني - يا بعضا فيزيكي - قرار مي دهند تا به خواسته هاي خود برسند.» اين يك تصوير از زندگي من در اين جا و اكنون است... به تو اطمينان مي دهم كه اين شايد زيباترين تصوير زندگي من باشد. همچون ساير زيباترين تصاوير زندگي من! زندگي، شيرين و زيباست، با تمام تلخي ها و زشتي هايش... هيچ تناقضي وجود ندارد... نسبت به وضعيتي كه در آن قرار گرفته اي «آگاه» باش. زندگي كن آن گونه كه مي داني يك انتخاب است نه يك تحميل. چه فرقي مي كند در قصر شاه باشي يا در قعر چاه؟ چه تفاوتي است بين نشستن در ميان آتش يا در ميان گلستان؟ شرابي تدارك ببين و بودنت را جشن بگير... مهم اين نيست كه كجا هستي و چه مي كني، مهم آن است كه «هستي» و بازي مي كني. شاد باش از آن كه هستي... بودني كه شايد ميليون ها ميليون، آرزوي يك لحظه اش را مي كنند. و اينگونه آن چه را كه «ماندن در وضعيت آگاهي» مي نامند، ما را از وضعيت هاي مشوش و متشنج بيروني خلاص، و آرامش و سكون دروني را برايمان به ارمغان خواهد آورد... حال مريم جان، از تو مي پرسم: مي داني كه چطور فقير باشي و احساس قناعت كني؟ مي داني كه چطور در زندان ولي رها باشي؟ مي داني كه چطور در صحنه جنگ باشي و در صلح زندگي كني؟ مي داني كه چطور در آستانه مرگ، سرشار از زندگي باشي؟ مي داني كه چطور با دشمنت مواجه شوي درحالي كه بسيار دوستش داري؟ مي داني كه چطور به زشت ترين تصوير خيره بشوي، گويي كه زيباترين منظره را تماشا مي كني؟ مي داني كه چطور در ميان هجمه هاي وحشت و خشم، شاد و آرام باشي؟ اين يك «انتخاب» است... هيچ تناقضي در كار نيست... بگذار از «تجربه اي ناب» براي تو سخن بگويم:

بازجويان، زنداني را در دوحالت تحت فشار رواني قرار مي دهند: اول، حالتي است كه از «گذشته» سخن مي گويند و از اشتباهاتي كه به زعم آن ها رخ داده و فرصت هايي كه از دست رفته است؛ آزادي در روزهاي خوش گذشته را به رخت مي كشند. دوم، حالتي است كه تصويري از «آينده» اي تاريك در پيش روي تو ترسيم مي كنند؛ آينده اي مملو از بدبختي، تباهي، فقر، حقارت، تنهايي، اسارت و عمر هدر رفته...آنگاه اولين تجربه هاي «ترس» را در وجودت مشاهده مي كني. ترس هدر رفتن تمام اندوخته هاي گذشته و ترس ازدست دادن تمام فرصت هاي آينده ... اينجاست كه وقتي تو را پر مي كنند از «گذشته و آينده»، تو ديگر در وضعيت آگاهي در «لحظه اكنون» نخواهي بود. اكنون تو ديگر در اين جا نيستي؛ سرگرداني در ميان گذشته و آينده، كه هر دو، توهم است و وجود ندارند. تنها «اين لحظه» است كه وجود دارد و هنگامي كه در اين لحظه و اين جا نباشي، يعني نيستي، يعني آگاه نيستي، يعني خدا نيستي، يعني درونت خالي است. اين خلاء با «ترس» پر مي شود و تو فرو مي پاشي. خدا را تنها در خلال آگاهي از اين لحظه مي تواني «ذكر» كني و اگر او را بياد نياوري، مضطرب و ترسان خواهي بود... بازجويان تو را از اين لحظه دور مي كنند و تو را درگير گذشته و آينده مي كنند، تا خدا را فراموش كني، آن گونه كه خود فراموش كرده اند... آن هانسبت به وضعيتي كه در آن قرار گرفته اند آگاه نيستند. پس حسرت «گذشته» يا غم «آينده» را نخور ... گذشته محو شده است؛ آينده اي نيز وجود ندارد؛ آن چه واقعيت دارد همين لحظه است و اكنون. مهم، انتخاب و تصميم آگاهانه در اين لحظه است؛ آنچه در آينده رخ خواهد داد، هيچ اهميتي ندارد. هرچه پيش آيد، خوش آيد ... ما «هستيم» براي آن كه تجربه هايي بس زيبا و مهم را در لحظات پي در پي زندگيمان تجربه كنيم و در هر لحظه، ميان آن چيزي كه هستيم و آن چيزي كه توهم است فاصه گذاري كنيم. اين بازي، بسيار لذت بخش است... بيا و با من از اين تجربه، از اين بازي و از اين زندگي لذت ببر: فقر را حس كن و از اين تجربه لذت ببر... تنهايي را حس كن و از اين تجربه لذت ببر... رنج را حس كن و از اين تجربه لذت ببر... تحقيركردن ها و بدرفتاري ها را ببين و از اين تجربه لذت ببر... كنايه ها و توهين ها را بشنو و از اين تجربه لذت ببر... «زندگي سراسر رنج است.» ... زندگي كن و از اين تجربه لذت ببر... «شاد باش» و از اين تجربه لذت ببر ... منظورم از شادي، خوشحالي از رخ دادن واقعه اي نيست. آن هم «توهم» است. آن شادي و خوشحالي نيز مانند همان سختي ها و رنج ها كه گفتم، همه توهم است. براي «ابراهيم» آتش توهم بود يا گلستان؟ من مي گويم هر دو ! براي ابراهيم، راهش و حقيقتي كه به دنبالش بود واقعيت داشت. چه فرقي مي كند در آتش باشي يا در گلستان؟ شادي و شعف يك امر دروني است؛ احتياجي به محرك بيروني ندارد، نبايد منتظر خبر خوبي بود تا شاد شد؛ تو شاد هستي بدون هيچ دليل بيروني. تو شاد هستي تنها به اين دليل كه «هستي»! و اين زماني است كه شادي و شعف را آگاهانه انتخاب كرده اي و با اتفاقات بيروني - چه سختي ها و چه خوشي ها - فاصله معناداري گرفته اي و انتخاب مي كني كه نسبت به هر واقعه اي چه رفتاري بروز دهي... ممكن است آن عكس العمل بيروني كه انتخاب كرده اي، غم و اندوه باشد؛ ممكناست حتي گريه كني درحالي كه در درون، شاد و ساكن و آرام هستي. اين «بازي فاصله گذاري» است. تمام آن تناقضات ظاهري كه در جملات بالا آمده بود، نتيجه اين بازي است. و در آخر يك نكته مانده كه اين هم حاصل «تاملات تنهايي» من است كه «اعتراف» مي كنم:

در مواجهه با هر انساني، بدون توجه به آن كه او كيست، چه مي گويد، چه رفتاري با تو داشته است و چه احساسي نسبت به تو ابراز مي كند، به يك «پاسخ متقابل دروني» نياز است. اين كه مي گويم «نياز است»، بدين معناست كه ما با همين داد و ستدهاي دروني است كه پيش مي رويم و در طي مسير سرعت مي گيريم. در طي اين «تبادل» است كه «تكامل» صورت مي گيرد. پاسخ هاي متقابل بيروني» بسيار زيادند؛ مي تواني سكوت را انتخاب كني يا پرخاش را، دفاع يا تهاجم را، خنديدن يا گريستن را، عصبانيت يا آرامش را و صدها واكنش بيروني ديگر. همه بستگي به آن دارد كه بهترين گزينه ي تامين كننده منافع تو كدام است. اما، تنها و تنها و تنها يك «پاسخ دروني صحيح» وجود دارد: «عشق» «عشقت را جاري كن تا سرشار از عشق شوي.» عشق تنها چيزي است كه بخشيدنش به افزايش آن مي انجامد. دليل بودن ما نيز همين جريان عشق است. هر پاسخ دروني ديگري به رفتارهاي ديگران، انحرافي است از مسيري كه طي مي كني.پاسخ دروني تو به كسي كه با تو خوش رفتاري و كسي كه با تو بدرفتاري مي كند، بايد يكي باشد:دوستش داشته باش! «دشمنت را دوست بدار!» آن كس كه تو را به حبس مي كشد، دوست بدار! آن كس كه تو را شكنجه مي كند، دوست بدار! آن كس كه تو را از كار بي كار و تو را از ادامه تحصيل منع كرده است، دوست بدار! ظالم را و عادل را، ديكتاتور را و آزادي خواه را، مذهبي را و ملحد را، صادق را و كاذب را، همه را دوست بدار! و اين گونه اعترافي جز «ابراز عشق» در محضر بازجويان و قضات عزيز در چنته نخواهم داشت. «من از آن روز كه در بند توام، آزادم ...» پس: عشق براي زنداني، عشق براي زندانبان... عشق براي آن كس كه شكنجه مي شود، عشق براي آن كس كه شكنجه مي كند... عشق براي متهم، عشق برايقاضي... عشق براي آن كس كه تو را به اسارت مي برد... عشق براي همگان ... مريم جان! چه با من، چه بدون من، همه چيز زيبا خواهد بود... عشق براي تو...

همسرت عماد